Bazı coğrafyalar fotoğraflanmaz — ziyaret edilir ve tanıklık yazılır. Kapadokya'ya her gidişimizde çantada kameradan çok soru taşıyoruz: milyonlarca yıl önce başlayan bir erozyon hikayesinin neresine düşüyor bizim otuz saniyelik pozlarımız?
Birinci perde: Gece
Anadolu'nun gecesi şehir gecelerine benzemez; karanlık burada bir yokluk değil, bir malzemedir. Vadiler sustuğunda gökyüzü konuşur — samanyolu, peribacalarının üstüne bir tül gibi iner. Deklanşöre basmadan önce uzun süre sadece bakarız. Çünkü bu coğrafyada acele, saygısızlıktır.
İkinci perde: Şafak ve balonlar
Gün doğumundan önceki mavi yarım saatte vadi nefesini tutar. Sonra ilk brülör sesi: balonlar, dev fenerler gibi teker teker yanar. Bir zamanlar bu vadilerde keşişler güvercinliklere freskler işliyordu; şimdi gökyüzüne renkli küreler yazılıyor. İkisi de aynı içgüdü — geçici olanın üstüne kalıcı bir işaret bırakmak.
Üçüncü perde: Taş ve zaman
Peribacası dediğimiz şey, aslında bir sabır anıtı: rüzgârın ve suyun milyon yıllık kalemi. Kadraja aldığımız her form, bizden önce gelmiş sayısız bakışın da kadrajıydı. Fotoğraf burada bir icat değil, bir devralma.
Dördüncü perde: İnsan
Ve nihayet insan — bu dev dekorun içinde küçücük ama hikayenin tek anlatıcısı. Kırmızı bir klasik araba, tuz beyazı bir gelinlik, bir çift el... Coğrafya sahneyi kurar; anlamı insan getirir. "Bir zamanlar Anadolu'da" diye başlayan her cümle, aslında "bir zamanlar biz de oradaydık" diye biter.
Coğrafya sahneyi kurar; anlamı insan getirir.